30 اوت 2022 - شواهد اپیدمیولوژیک بر اساس مطالعات مشاهده ای قبلی نشان داده است که دیابت نوع 2(T2D) و چاقی دو عامل خطر اصلی برای سرطان پانکراس هستند. اگرچه سرطان پانکراس نادر است، اما با پیش آگهی و نرخ بقای ضعیفی همراه است.
در مطالعه‌ای که در حال بررسی برای انتشار در مجله اروپایی ژنتیک انسانی است و اخیراً بر روی سرور Preprint Square* قرار گرفته است، محققان گزارش دادند که چاقی شکمی- که با شاخص توده بدنی (BMI) تنظیم شده بر اساس نسبت دور کمر به دور باسن تعیین می‌شود، و به آن WHRadjBMI می گویند- یک عامل خطر مهم برای سرطان پانکراس است.
زمینه
اگرچه BMI معمولاً برای تعیین چاقی استفاده می شود، اما اندازه گیری ناقصی برای سلامت متابولیک است. در مقابل، نسبت دور کمر به باسن یاWHR ، در مقایسه با چاقی کل به شدت با سندرم متابولیک مرتبط است.
مطالعات قبلی با روش هم خوانی سراسر ژنوم (GWAS) در مجموع 22 سیگنال را در سراسر ژنوم شناسایی کرده اند که می توانند برای پیش بینی سرطان پانکراس استفاده شوند.
چنین جایگاه های ژنومی شناسایی شده از مطالعات GWAS را می توان در روش های مربوط به تصادفی سازی مندلی (MR) و نمرات چند ژنی یا پلی ژنی (PGS) استفاده کرد. اجزای ژنتیکی مشترک بین فنوتیپ‌های مرتبط با اپیدمیولوژیک توسط نمرات چند ژنی تعیین می‌شوند، در حالی که ازتصادفی سازی مندلی برای ارزیابی علیت در روابط بین فنوتیپ‌ها با استفاده از واریانت های ژنتیکی استفاده می‌شود. موربیدیتی مشترک بین چاقی و سرطان پانکراس تا به امروز توضیح داده نشده است.
در مورد این مطالعه
محققان داده‌های جمع‌آوری شده از مطالعه ی بیوبانک انگلستان (UKBB) را با استفاده از آنالیز نمرات چند ژنی برای تعیین نقش چاقی کل و چاقی شکمی در بروز سرطان پانکراس مورد ارزیابی قرار دادند. علاوه بر این، تجزیه و تحلیل از طریق تصادفی سازی مندلی بین دو صفت چاقی و سرطان پانکراس برای تعیین ارتباط آنها انجام شد.
داده های BMI و WHR از 457270 نفر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. داده های BMI ازUKBB جمع آوری شد، در حالی که داده های WHR با تقسیم اندازه ی دور کمر بر دور باسن افراد شرکت کننده محاسبه شد.
تعداد موارد ابتلا به سرطان لوزالمعده، داده‌های مربوطه از بستری‌های بیمارستانی، کدهای طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری(ICD) و داده‌های خود گزارش‌شده به دست آمد. در مجموع 425 مورد سرطان لوزالمعده و 457465 فرد کنترل مورد بررسی قرار گرفتند. فقط شرکت کنندگانی که تبار اروپایی داشتند در این مطالعه گنجانده شدند، تا عوامل مخدوش‌کننده ی بالقوه را که می‌توان به اصل و نسب نسبت داد، به حداقل رساند.
یافته های این مطالعه
بر اساس تجزیه و تحلیل داده‌های مقیاس بزرگ با استفاده از رویکرد چند وجهی، "چاقی شکمی" به عنوان یک عامل خطر برای سرطان پانکراس تعیین شد، که گزارشات اپیدمیولوژیک قبلی را تأیید می کند.
اگرچه مکانیسم‌های خاص مرتبط با سرطان لوزالمعده و چاقی به خوبی شناخته نشده است، برخی از عوامل مانند مقاومت به انسولین، هایپرانسولینمی و التهاب می‌توانند به طور بالقوه چاقی را با سرطان پانکراس مرتبط کنند. بسیاری از عوامل فوق الذکر با سندرم متابولیک مرتبط هستند و سندرم متابولیک خود با چاقی شکمی مرتبط است. یافته‌های کلیدی مطالعه حاضر تایید می‌کند که عامل ایجاد سرطان لوزالمعده بیشتر با WHRadjBMI مرتبط است تا BMI به تنهایی.
تحقیقات قبلی نشان داده است که دیابت نوع 2، نشانگری برای سندرم متابولیک است. در مطالعه حاضر، تجزیه و تحلیل aPGS نشان داد پس از تنظیم نتایج برای دیابت نوع 2، هیچ ارتباط معنی‌داری بین PGSBMI، PGSWHRadjBMI و خطر سرطان پانکراس مشاهده نشد. بنابراین، به نظر می رسد سندرم متابولیک ناشی از چاقی شکمی، یک عامل خطر احتمالی برای سرطان پانکراس باشد.
محدودیت های مطالعه
سرطان لوزالمعده نادر است که در مطالعه ی حاضر حجم نمونه کوچکی را به خود اختصاص می دهد. در آینده، این یافته ها باید توسط مطالعات بزرگتر تایید شوند.
نتیجه گیری
در مقایسه با چاقی کل، اندازه گیری چاقی شکمی اندازه گیری شده با WHRadjBMI می تواند برای تعیین افزایش خطر سرطان پانکراس استفاده شود. علاوه بر این، به نظر می رسد ارتباط بین سندرم متابولیک و افزایش خطر سرطان پانکراس ناشی ازدیابت نوع 2باشد.
با در نظر گرفتن این یافته، نویسندگان ارزیابی های بالینی منظم چاقی را در زمینه خطر سرطان پانکراس توصیه می کنند.
*تذکر مهم
سرورResearch Square ، گزارشات علمی مقدماتی را منتشر می‌کند که توسط داوران در حال بررسی است اما هنوز در مجله ی علمی منتشر نشده اند و بنابراین، نباید به‌عنوان نتیجه‌گیری، راهنمای عمل بالینی یا رفتار مرتبط با سلامتی، در نظر گرفته شوند یا به عنوان اطلاعات ثابت تلقی شوند.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20220830/Abdominal-obesity-increases-risk-of-pancreatic-cancer.aspx